Een culinaire bestemming in Kinidaros
Je komt niet zomaar terecht in Kinidaros; daar heb je een tip voor nodig van een vriend, een lokale bewoner of iemand die je adviseerde tijdens je reis naar Naxos. Misschien heb je al eens eerder over deze verborgen parel gelezen. Hoe je er ook van hoort, taverne Vasilarakiou is de enige reden die je nodig hebt om de zestien kilometer vanuit de hoofdstad naar dit bergdorp te reizen. Het dorp schittert door het lokale marmer, ruikt naar vlees van de spit en wordt bevolkt door inwoners die staan te zingen bij het minste of geringste.
Kinidaros is een dorp dat het massatoerisme van Naxos nog niet volledig heeft geabsorbeerd. Het is een plek met steengroeven, muzikanten en natuurlijke bronnen, waar men bij wijze van spreken leert dansen voordat ze kunnen lopen. Het heeft een eigen karakter en een authentiek ritme. Hier ontmoetten we eigenaar Vassilis Klouvatos.
Drie generaties vakmanschap
Het verhaal begon in 1931, toen grootvader Vassilis Klouvatos na de beurscrash in Amerika terugkeerde naar zijn dorp en een combinatie van café en slagerij opende. In die tijd waren er nog geen wegen, alleen smalle paden die de herders en marmerwerkers verbonden. Het was een plek voor ontmoetingen na een lange werkdag. Rond 1970 splitste zijn zoon Giorgos, in de volksmond bekend als "Vasilarakiou", de zaak op in een taverne en een slagerij. De ene kant voedde de mensen, de andere leverde de grondstoffen. Die synergie vormde het fundament van wat vandaag de dag in heel Griekenland als een culinair begrip wordt beschouwd.
De derde generatie, kleinzoon Vassilis Klouvatos, staat nu aan het roer. Hij is geen man van grote woorden, maar spreekt liever gepassioneerd over zijn vee en de kunst van het vlees laten rijpen. Hij weet precies wat er op het bord belandt, simpelweg omdat hij het zelf heeft grootgebracht. Opvallend voor een bergtaveerne is het gebruik van speciale droogrijpingskamers (dry aging) voor rundvlees. Het is geen trucje voor de show, maar een bewuste keuze om de kwaliteit van zijn producten naar een hoger niveau te tillen.
Van de slager naar het bord
Dat alles hier draait om transparantie merk je zodra je binnenstapt via de slagerij. Je loopt direct langs de grill, waar vader Giorgos vaak al bezig is met het voorbereiden van de volgende porties vlees voor de vuren van Vassilis. Je ziet dus exact wat je zult eten voordat je aan tafel gaat. De koteletjes komen van hun eigen vee of van geselecteerde lokale producenten. De worstjes worden ambachtelijk bereid, en specialiteiten als kokoretsi en kontosouvli draaien al vroeg in de ochtend aan de spit.
Hoewel de ribeye en picanha van gerijpt Naxos-rundvlees uitstekende moderne toevoegingen aan de menukaart zijn, draait de echte ervaring hier om de klassiekers: de lamskoteletjes en een salade van zoete tomaten met xinomyzithra-kaas. Die lokale tomaten uit Kinidaros hebben in gastronomische kringen bijna een legendarische status. De bodemgesteldheid hier geeft ze een natuurlijke zoetheid die je nergens anders tegenkomt.
Ook de gardoumia — een lokale delicatesse van gevlochten lamsdarmen die met engelengeduld worden geroosterd — maken de reis meer dan waard. Combineer dit met verse groenten, krokante gebakken aardappelen van Naxos en een traditionele dorpssalade met anthotyro-kaas voor een complete ervaring.
Wijn en lokale tradities
Vassilis kijkt vooruit en inspireert de jongere generatie, waaronder zijn broer Aggelos. Hij is verantwoordelijk voor de wijnkaart, die bijna aanvoelt als een ontdekkingsreis langs de beste wijnhuizen van de Cycladen. Met een indrukwekkende selectie Mavrotragano-wijnen uit de hele Egeïsche Zee en natuurlijke wijnen van topniveau, zul je versteld staan van het aanbod op deze afgelegen locatie.
De passie voor de regio komt ook terug in de kleine delicatessewinkel in de taverne. Hier kun je terecht voor gerijpte graviera, pittige arseniko-kaas, lokale honing en fruitige jam van Naxiotische citrusvruchten. Of je nu moet reserveren? In de zomermaanden en tijdens drukke periodes is dat absoluut aan te raden. Mocht je toch op de bonnefooi gaan en geen plek vinden, dan is de gastvrijheid zo groot dat je zelfs dan met een goed gevoel zult vertrekken — en heb je in ieder geval een prachtig excuus om het dorp beter te verkennen.
