Een koude maand, een warm verlangen
De bittere koude van maart had me doen verlangen naar een warme vissoep. Eentje zoals mijn grootmoeder die maakte — zij was de kok in de taverne naast ons huis in Kato Patisia. Ze bereide hem met een overvloed aan groenten, flink wat aardappel voor een romige, dikke textuur, en welk verse vis er ook voorhanden was. Zo smaakvol dat je bij elke lepel automatisch je ogen sloot om er volledig van te genieten.
Diezelfde emotie wekte de soep die mijn diner opende in visrestaurant Pezulas, op die vrijdagavond waarop de wind buiten tekeerging. Een gerecht dat me raakte op een dieper niveau — een gevoel dat een goede vriendin en collega precies zo zou omschrijven.
Sfeer en locatie: klassiek met een modern tintje
Pezulas ligt vlak naast de Stavros Niarchos Foundation. De eetzaal is weliswaar gerenoveerd, maar bewaart toch de warme sfeer van een ouderwetse taverne. Het muzikale tapijt op de vloer zal sommige gasten misschien verrassen — het past niet meteen bij wat je van zo'n etablissement verwacht. De bediening is authentiek en vlot, het menu beknopt maar weloverwogen, net als de wijnkaart met uitsluitend Griekse labels.
De ober informeerde me ook over de dagschotels die niet op de kaart stonden. "We hebben vandaag carpaccio, ceviche van zeebaars en een tiradito van tonijn — dat laatste is een Peruviaans recept," vertelde hij, notitieboekje in de hand. "Modernisering of gewoon meegaan met de mode?" vroeg ik me af. In een visrestaurant zoek ik zulke gerechten eerlijk gezegd niet.
Wat we bestelden: van tarama tot inktvis
Ik koos voor een tarama, een salade met rucola, tomaat en gerstenbroodkruimels — zonder balsamicoazijn — en gegrilde octopus als voorgerecht. Daarbij kwam uiteraard de soep. De tarama, licht bestrooid met dille, was zijdezacht met een aangename zuurgraad en een uitgesproken smaak. Hij werd geserveerd met geroosterd brood en was binnen de kortste keren op. De octopus was perfect gegrild, mals van textuur, en had eigenlijk alleen een scheutje azijn nodig om elke hap compleet te maken.
De vis: hoogtepunten en teleurstellingen
Als eerste vis bestelden we gebakken rode poon (barbounia). Ze hadden een prachtige goudgele kleur, maar waren te licht gebakken. Daardoor had zich nooit dat krokante korstje kunnen vormen dat een goed baksel nu juist zo aantrekkelijk maakt.
Daarna verscheen een heerlijk geurende gegrilde tong aan tafel. Het uiterlijk was ronduit verleidelijk — ik stortte me er gretig op. Tot mijn grote teleurstelling bleek het stuk dat ik proefde veel te zout. Ik dacht aanvankelijk dat ik toevallig het zoute gedeelte had, maar ook andere stukken van de vis bevestigden dat de kok het overdreven had met het zout. Jammer, want de bereidingswijze zelf was verder onberispelijk.
Het dessert als troost
De halva met kaneel en citroen die als afsluiter werd geserveerd, verzachtte gelukkig de onaangename zoutigheid die ons al een tijdje in de mond bleef hangen. Een geslaagde noot om op te eindigen.
Conclusie: zeker een terugkeer waard, maar met kanttekeningen
Naar Pezulas zou ik zeker terugkeren. De diep smaakvolle soep alleen al is een uitstekende reden om af te zakken richting Tzitzifies. Maar de volgende keer vraag ik vooraf naar de prijzen van de verse vis, zodat de rekening geen verrassing wordt. En misschien nog belangrijker: ik zou het zout discreet uit het zicht van de kok houden.
Praktische info
Peisistraatou 11, Kallithea — Tel. 210 9422684
Prijs: €35–€40 per persoon, exclusief wijn
